Kom op, rustig aan! Ik hoor je vaak trots de oude ballades en verhalen over helden die vreselijke demonen verslagen hebben, gelovend dat alles wat ze vertellen waar is. Maar de geschiedenis heeft twee kanten, en wat een glorieuze prestatie voor sommigen was een grote teleurstelling voor anderen. Vandaag gaan we het ware verhaal analyseren achter de legende van Shuten-dōji en de reden waarom de Oni het oppervlak verlieten.
In de verslagen van de buitenwereld, tijdens de Heian periode, wordt verteld dat een angstaanjagende oni leider genaamd Shuten-dōji een ijzeren vesting regeerde diep in de berg Om hem tegen te houden ging de beroemde krijger Minamoto no Raiko en zijn vier vertrouwde generaals op expeditie. Echter, wetende dat ze niet konden overeenkomen met de fysieke kracht van de demonen, namen ze hun toevlucht tot misleiding: ze vermomden zich als berg Ascetische monniken, deden alsof ze verloren waren, en vroegen om onderdak bij Shuten-dōji's verblijfplaats.
Door gebruik te maken van de gastvrijheid van de oni-leider, die vooral van banketten en fijne alcohol genoot, deelden Raiko en zijn mannen drankjes met hem en boden hem een speciale drank: shinnen-kidoku-shu, een goddelijke sake gecreëerd om de oni in slaap te brengen en hun lichamen volledig te verlammen. Toen Shuten-dōji eenmaal in een diepe slaap viel, trokken de krijgers hun zwaarden en onthoofdden hem terwijl hij weerloos neerlegde.De kronieken vertelden zelfs dat zijn afgehakte hoofd Raikō in een laatste uitbarsting probeerde te bijten. In menselijke boeken werd die aflevering gevierd als de ultieme triomf van humor over brute kracht.

Maar degenen onder ons die bekend zijn met de youkai weten dat deze uitkomst niet waar is. Oni beschikken over een monsterlijke vitaliteit en een regeneratieve capaciteit die betekent dat zelfs onthoofding ze niet kan afmaken. Daarom, de echte figuur die grotendeels geïnspireerd die legende .
Om te begrijpen wat er gebeurd is, moet je begrijpen hoe mensen en oni in de oudheid naast elkaar leefden. Eeuwenlang heerste de Oni over Youkai Mountain. Het is waar dat ze wilde wezens waren met overweldigende kracht en een onverzadigbare honger omwille en vechten, en dat ze naar beneden kwamen om mensen te ontvoeren. Zij leefden echter volgens een onbreekbare erecode: zij haatten leugens en lafheid. Ze hebben nooit een belofte gebroken, nooit van achteren aangevallen, en diep gerespecteerde dappere mensen die de berg beklommen om hun eigen te redden in een eerlijk, persoonlijk duel. Voor hen waren ontvoering en redding een ritueel van wederzijdse kracht tussen gelijken.
Wat werkelijk dat tijdperk verbrijzelde in afleveringen zoals die op Mount Suika, de rest van de Four Devas of the Mountain, van wie we alleen het verslag van haar en Yuugi Hoshiguma hebben gedocumenteerd, omdat het spoor van de andere twee verloren was gegaan en hun hele clan een historische beslissing nam: ze verlieten het oppervlak en vertrokken ondergronds naar de oude hel, waardoor Youkai Mountain in de handen van de Tengu en de Kappa werd achtergelaten. Ze vluchtten niet verslagen door onze wapens, ze lieten uit pure minachting voor onze hypocrisie.






